anoreksja
- Szczegóły
- Nadrzędna kategoria: ROOT
- Kategoria: Zaburzenia psychiczne
Na przestrzeni wieków ideał sylwetki ulegał zmianom. Być może trudno w to dziś uwierzyć, ale przez wiele setek lat seksowny, kobiecy i atrakcyjny był obfity biust, szerokie biodra i krągłe kształty. Dziś ideał urody jest zupełnie inny – modelki z wybiegów często nie tyle są szczupłe, co chude. Znane aktorki, piosenkarki to w większości wysmukłe, drobne i filigranowe kobiety. Tak przynajmniej przedstawia je telewizja i zdjęcia w kolorowej prasie. Młode dziewczyny (ale także i chłopcy) - najczęściej cierpiące na niskie poczucie własnej wartości - próbują zaś dorównać promowanym ideałom wyglądu. Co więcej, współczesne media promują „kult ciała” – stąd też uwaga młodego człowieka kieruje się w tak dużym stopniu na własny wygląd. Wnikliwi zaobserwowali, że ideał sylwetki szczupły panuje w społeczeństwach gdzie jest pod dostatkiem pożywienia; natomiast wyobrażenie o ideale zmienia się na puszysty w społecznościach gdzie dostęp do jedzenia jest znacznie ograniczony.
Jeśli starania Twojego dziecka czy Twojej przyjaciółki ograniczają się do zdrowego stylu życia: dobranej diety i towarzyszącym jej ćwiczeń fizycznych, nie ma w tym nic niepokojącego. Dane jednak mówią, że rocznie 8–13 osób na 100 000 zapada na anoreksję.
Choroba ta jest właściwie wyłącznie chorobą młodych osób, w przeważającej mierze dziewcząt – zapadalność prawnie nigdy nie ma miejsca po 25 roku życia.
Objawy
Z anoreksją możemy mieć do czynienia jeżeli Ty, lub ktoś z Twoich bliskich:
- przeżywa silny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością, nawet jeśli ma niedowagę;
- nie chce utrzymać wagi w granicach normy dla swojego wieku i wzrostu, co nie jest spowodowane żadnym schorzeniem fizycznym ani psychicznym;
- jej BMI jest równy lub mniejszy od 17,5;
- nieprawidłowo ocenia wagę własnego ciała, wymiary i sylwetkę;
- lekceważy skutki nagłego spadku wagi;
- w okresie dojrzałości płciowej (po okresie pokwitania) cierpi na wtórny brak miesiączki w ciągu co najmniej 3 miesięcy
- kłamie o ilości zjedzonych posiłków;
- główny temat rozmów z nią to jedzenie, kalorie, zawartość tłuszczu w produktach i diety.
U osób chorujących na anoreksje częściej niż u innych występują:
- · zwolnienie czynności serca i tętna
- · niskie ciśnienie krwi
- · wzdęcia i zaparcia
- · obrzęki dłoni i stóp
- · sucha, łuszcząca się skóra
- · meszek na twarzy i ciele (lanugo)
- · znaczna utrata włosów
- · niedokrwistość (anemia)
- · brak miesiączki lub bardzo wydłużone okresy między menstruacjami (kobiety)
- · drażliwość
- · dezorientacja/zakłopotanie
- · nastroje depresyjne (poczucie beznadziejności, niska samoocena)
- · izolowanie się od otoczenia
- · bezsenność
- · zachowania obsesyjno – kompulsywne, zwłaszcza w odniesieniu do jedzenia
- · krótki oddech
- · częste bóle głowy
- · zawroty głowy
- · omdlenia
- · podkrążone oczy
- · bladość skóry
Terapia - jak pomóc?
Pierwszymi osobami, którzy zwracają uwagę na zaburzenia odżywania chorej, są bliscy. Zazwyczaj reagują na to krytycznie, namawiają do jedzenia, tłumaczą i perswadują zmianę podejścia do jedzenia. Najczęściej nie odnosi to skutku. A jeśli zaczynają zbyt silnie ingerować w te kwestie, anorektyczka zaczyna przed nimi ukrywać co je, jak je i ile razy dziennie to robi.
Dlatego przede wszystkim należy podkreślić, że odwrotny skutek w leczeniu anoreksji przynosi:
- Karmienie siłą – blokada, która uniemożliwia jedzenie leży wewnątrz osoby chorej, dlatego karmienie na siłę często kończy się zwróceniem,
- Tłumaczenie, operowanie obiektywnymi faktami – osoba chora na anoreksję widzi siebie jako osobę grubą, w dodatku czuje się bardzo dobrze. Stosując perswazję narazisz się na utratę zaufania.
Co zatem robić?
Przede wszystkim, pozyskać zaufanie – otoczyć miłością, ciepłem, akceptacją i poczuciem bezpieczeństwa. Jednocześnie postarać się zmotywować do podjęcia terapii – pomocna okazuje się terapia rodzinna, można do niej przystąpić nawet wówczas, gdy sama chora nie jest gotowa na podjęcie terapii. Członkowie rodziny uczą się wówczas nowych zachowań i motywowania chorej.
Profesjonalna pomoc jest konieczna: nieleczona anoreksja powoduje bardzo szybko postępujące wyniszczenie organizmu, często o nieodwracalnych skutkach. Zdarza się, że osoby dotknięte tą chorobą na pewnym etapie starają się wyjść z niej o własnych siłach, udaje się to jednak tylko nielicznym. Żeby wyleczyć się z anoreksji, trzeba dotrzeć do źródła choroby.
Psychoterapia to podstawowa metoda leczenia zaburzeń odżywiania. Anoreksja jest chorobą o podłożu psychicznym. Chorobę tę należy traktować jako rodzaj uzależnienia. Jej źródłem najczęściej jest brak poczucia własnej wartości, niedojrzałość emocjonalna.
Możecie często spotkać się Państwo z oporem lub brakiem woli do leczenia osoby bliskiej. Rodzinie jest najczęściej, trudno nakłonić kogoś do leczenia, szczególnie w przypadku uzależnień, gdyż to rodzina zazwyczaj jest o wszystko obwiniana. W takim wypadku lepiej jest wyznaczyć do tego celu osobę trzecią. W naszym Programie dysponujemy psychologami specjalizującymi się w motywacji do leczenia. Chęć i determinacja do leczenia to już połowa sukcesu.
Oferujemy Państwu
- Możliwość wizyty domowej lub w gabinecie
- Krótki czas oczekiwania – maksymalnie do 3 dni roboczych
- Trafną i rzetelną diagnozę – potwierdzoną przez „ZPN” w oparciu o system jakości Casad&Care
- Analizę źródła problemu - koncentrujemy się na przyczynach. Leczymy przyczyny a nie tylko skutki.
- Kompleksowe podejście – wspieramy nie tylko osobę cierpiącą na anoreksję, ale również osób jej bliskie.
Pierwsze spotkania z psychologiem „pierwszego kontaktu” służą do postawienia prawidłowej diagnozy. W przypadku tak trudnej do leczenia choroby jaką jest anoreksja, należy przyjąć, że musi ich być co najmniej 3, a włączając w to motywację do leczenia to może być więcej. Diagnoza ta jest zatwierdzana przez Zespół Psychologa Naczelnego (ZPN). Następnie wspólnie z psychologiem prowadzącym opracowują oni „ścieżkę” zdrowienia.
Ścieżka zdrowienia jest to szczegółowy plan leczenia, którego celem jest wyleczenie pacjenta. Dalszy plan postępowania może być realizowany w dalszym ciągu poprzez wizyty domowe lub poprzez skierowania do odpowiedniego, specjalistycznego gabinetu lub Ośrodka Terapii (stacjonarnej lub ambulatoryjnej). Nad realizacją planu czuwa cały czas „ZPN”
Zazwyczaj Terapia przebiega w kilku etapach i obszarach:
- praca nad motywacją i determinacją do leczenia
- terapia indywidualna – pierwsze rozmowy terapeutyczne zazwyczaj nie dotyczą jedzenia czy wagi ciała. Natomiast pozwalają odkryć źródło czynników, które miały wpływ na chorobę.
- leczenie szpitalne - bywa, że jest konieczne by przybrać na wadze.
- terapia grupowa – terapia uzupełniająca, grupa może składać się z osób cierpiących na różne schorzenia.
- terapia rodzinna – charakter wspomagający
Do każdego zgłaszanego do nas przypadku dobieramy odpowiedniego, certyfikowanego specjalistę, który podejmie się nie tylko leczenia lecz wyleczenia. Musi być osobą kompetentną.
Kiedy już widzimy jakieś objawy zaburzeń psychicznych, typu anoreksja, u siebie lub osób nam bliskich nie możemy zwlekać. Większość zaburzeń rozwija się bardzo szybko i nieleczone mogą doprowadzić do tragedii.
To do Państwa należy wybór. Czy zaufać naszej propozycji, czy zwlekać z konsultacją psychologiczną, czy liczyć na cudowne wyzdrowienie.
Jeżeli zdecydowaliście się Państwo nam zaufać prosimy o kontakt telefoniczny lub e-mailowy.
Tel. 533 330 513 lub 535 317 017 Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Zobacz: